ทำไม ภาษาไทย จึงเป็นภาษาที่ใช้สมองมากกว่าภาษาอังกฤษ
.
๑
ผมเดินทางมาที่นี่ด้วยรถไฟ เป็นการเดินทางเพียงลำพัง โดยเหตุจูงใจคือจดหมายที่ใครบางคนส่งมาให้ผมเมื่อเดือนก่อน ในจดหมายเขียนไว้สั้นๆว่าผมได้รับเลือกให้เป็นผู้สืบทอดอะไรบางอย่าง ผมไม่รู้จัก แต่ในจดหมายบอกว่า ผมต้องมาที่นี่ภายในเวลาก่อนสิ้นเดือนนี้ มิฉะนั้น สิทธิทุกอย่างที่ผมพึงได้รับ ซึ่งมีมูลค่ามหาศาล จะถูกยึดตามกฏหมาย ที่จริงผมก็คิดว่ามันคงเป็นการอำกันเล่นมากกว่าที่จะเป็นความจริง เพราะคนจนๆอย่างผม เกิดมาสู้ชีวิต ตั้งหน้าตั้งตาเรียนให้ได้สูงที่สุด จบมาก็ทำงานเป็นพนักงานบริษัทเอกชน เงินเดือนพอใช้ ไม่น่าจะมีญาติ หรือคนรู้จักที่พร้อมจะให้เงินหรือมรดกใดๆ อันจะพาให้ผมมีชีวิตอยู่ต่อไปโดยไม่ต้องทำงานอะไรจนตายได้ ฟังดูเหลือเชื่อและไม่น่าเป็นไปได้ มันคงเป็นความผิดแปลกบิดเบี้ยวที่สุดในชีวิตที่เคยได้ยินมา ... แต่กระนั้น การลางานสองวันคงไม่ทำให้อนาคตการงานผมดับวูบไปซะทีเดียว ก็แค่ลองดูว่า ผมจะได้รับสิ่งนี้จริงหรือเป็นเพียงกลลวงที่จูงจมูกผมมาทำอะไรบางอย่างที่ไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ คงไม่เสียหาย... แม้ เอ๋ แฟนอย่างไม่เป็นทางการของผมจะบอกว่ามันฝันเฟื่อง และอาจได้รับอันตราย เธอเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่เห็นด้วยกับความคิดจะมาหาคำตอบกับเรื่องนี้ เพราะทั้ง อ๋อง และ กู้ เพื่อนสนิททั้งสอง ต่างบอกให้ผมลองดู มันอาจพลิกผันชีวิตลุ่มๆดอนๆ ไม่มีอนาคตเท่าไรของผมให้สุขสว่างขึ้นกว่าเดิม และคงช่วยให้ผมมีโอกาสตั้งเป้าแต่งงานจริงจังกับ เอ๋ เสียที เราคบกันมาสี่ห้าปีแล้ว แต่เธอยังไม่ยอมให้ผมเรียกว่าแฟน เพราะเธอรู้ว่าผมไม่มีทางหาเงินมาเลี้ยงเธอได้ ถ้าเป็นเมียผมจริงๆ
โรงนาเก่าที่ผมเดินทางมาถึงนี้ เป็นโรงนาเก่าแก่ที่สุดที่เคยเห็นในหนังไทยชนบท มีควายและไก่วิ่งไปมารอบๆโรงนา ผมเป็นเพียงหนุ่มวัยยี่สิบห้าปลายๆ ที่ยังไม่รู้จักโลกดีนัก ผมทำในสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยในชีวิต นั่นคือการเดินทางอย่างมีเป้าหมาย แม้มันจะเป็นเป้าหมายแปลกประหลาดๆก็ตาม ทั้งชีวิตผม ผมรู้สึกว่ามันไร้เป้าหมายเสมอมา แม้ผมจะตั้งใจมุ่งมัน เพื่อให้มีชีวิตดิ้นรนในสังคมไทยมาตั้งแต่เรียนมัธยม เพราะผมรู้ดีกว่าไม่มีใครช่วยผม ผมเป็นเด็กกำพร้า ที่โตมากับโดราเอม่อนและครูไหวใจร้าย ผมมีเพื่อนสนิทไม่กี่คน ผมไม่เคยมีเซ็กส์กับผู้หญิงจริงๆ จนอายุ ยี่สิบ และผู้หญิงคนแรกของผม ก็เป็นคนเดียวกับที่เพื่อนผมอีกสามคนมีประสบการณ์เดียวกัน มันช่างรันทดนัก แต่นี่คือสิ่งที่เกิดกับผมจริงๆ และมันคงฝังแน่นหนึบอยู่ในหัวผมตลอดมา ไม่เคยหายไปไหน
ผมเปิดประตูโรงนาเข้าไป ในจดหมายเขียนสั้นๆว่า ผมจะพบกับกล่องที่เก็บกุญแจดอกหนึ่ง ซึ่งเอาไว้ใช้เปิดประตูของบ้านร้างข้างๆโรงนา ที่กล่องมีกุญแจเหล็ก แบบเข้ารหัส ผมรู้รหัสจากจดหมาย ซึ่งไม่ได้บอกรหัสผมโดยตรง แต่เป็น โซโดกุ แบบยากสุด และรหัสคือ บ๊อกซ์เล็กกลาง บรรทัดที่สาม ซึ่งผมใช้เวลาคิดถึงสามวันสามคืน และที่ได้ 819 ซึ่งเมื่อเอามาใช้เป็นรหัสจริงๆ กลับเปิดไม่ออก สุดท้ายผมจึงเอาฆ้อนที่เตรียมมาด้วย ทุบจนกุญแจเปิดออก ข้างในเป็นกุญแจจริงๆ ผมรู้สึกเสียฟอร์มเล็กน้อยที่มันไม่ได้เป็นอย่างที่คิด นั่นคงเป็นเพราะผมน่าจะไขปริศนาโซโดกุผิด หรือเจ้าคนที่ส่งจดหมายมา มันทำผิดแล้วเข้ากุญแจด้วยรหัสผิดนั้น ผมขอกล่าวโทษคนอื่นไว้ก่อน เพราะเชื่อว่า มันต้องทำผิดอย่างแน่นอน ไม่ใช่ผม
เมื่อผมเอากุญแจที่มีลักษณะเหมือนกุญแจทั่วไป ผิดแต่ที่ดูมันน่าจะมีอายุราวร้อยปีได้ มีความเก่าที่สัมผัสได้ด้วยตา ไม่ต้องใช้มือ ผมเอามันไปเปิดประตูบ้านที่อยู่ข้างๆโรงนา และพบว่า มันเปิดไม่ออก... ยุ่งละสิ คราวนี้ผมเครียด เพราะประตูดูแข็งแรงมาก เชื่อว่าต้องมีอะไรผิดพลาด ผมเข้าไปในโรงนาอีกครั้ง เพื่อตรวจสอบดูให้แน่ใจว่ามีกล่องอีกใบไหม และผมก็พบว่า มันมีกล่องอีกใบจริงๆ ซึ่งใช้รหัส 819 เปิดได้จริงๆ และข้างในก็มีกุญแจอีกดอกอยู่ ที่ดูไม่เก่าเหมือนกุญแจแรกที่ผมใช้ฆ้อนทุบกล่องจนได้มันมา โอเค ผมเข้าใจแล้วว่าคนเขียนจดหมายและผม ไม่ได้โง่ เรารู้รหัสเฉลยโซโดกุเท่ากัน และผมก็กล่าวขอโทษในใจให้กับความเชื่อว่าเขาน่าจะเป็นฝ่ายผิดเงียบๆ
กุญแจดอกนี้สามารถเปิดบ้านข้างๆโรงนาได้สำเร็จ และเมื่อผมเข้าไป ในจดหมายบรรยายว่าผมจะพบกับอะไรบ้าง มันคงเหมือนกับการผจญภัยในโลกแห่งเกมส์ RPG ที่ผมเคยเล่นเมื่อสมัยเป็นเด็ก ผมจะได้พบกับปริศนา ผู้คน และ mission ต่างๆนานา ให้ได้ขบคิด แก้ไข ต่อสู้ หาเพื่อนร่วมทาง และไปพบกับ Boss เพื่อฆ่า Boss แล้วก็เคลียร์เกมส์ ในหัวผมคิดอะไรไร้สาระเรื่อยเปื่อย ขณะก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน ผมได้ยินเสียงเพลงไทยโบราณแว่วมาที่ห้องห้องหนึ่ง ไม่ไกลจากจุดที่ผมยืน และผมได้กลิ่นของน้ำอบไทยที่ผมไม่คุ้นเคย ผมตัดสินใจเปิดห้องนั้นเข้าไปดู และไม่น่าเชื่อว่าภาพที่ผมเห็น... มันจะน่าสะพรึงกลัวเพียงนี้ !