nheph((ex))teen

.

Scene 1: ประเทศกรีซ ร้านกาแฟ

ภาพตัดกลับมา กล้องจับที่ถ้วยกาแฟ และสุเมธกำลังเอาช้อนชงกาแฟ กล้องค่อยๆไล่ภาพ
จนกระทั่งถึงริมฝีปากของสุเมธ และนิ่งไว้ที่ส่วนปาก (สุเมธกำลังครุ่นคิด สักครู่จึงตอบ)

สุเมธ: เรามีครอบครัวแล้ว มีลูกสาว กับลูกชาย

กล้องค่อยๆ ลากขึ้นไปที่ดวงตาของสุเมธ เป็นดวงตาที่เปล่งประกายแห่งความสุข
ภาพสลับไปที่วรรณา เธอกำลังยิ้มเช่นกัน

วรรณา: ส่วนเรา ยังไม่มีลูก แต่แต่งงานมาหลายปีแล้ว เรากับแฟนไม่อยากมีลูกน่ะ... (เธอนิ่ง)

สุเมธ: มีลูกดีนะ มีเพื่อน มีความหวัง ทำให้เรารู้ว่าเราทำอะไรไปเพื่ออะไร

วรรณา: (หัวเราะ) แต่ก็ทำให้เรามีห่วง และไม่สามารถทำอะไรที่อยากทำได้ใช่ไหม

สุเมธ: ก็จริงนะนา แต่เราว่าเธอไม่ควรคิดแบบนั้นในเวลานี้ เพราะถ้าเธออายุมากขึ้น...

วรรณา: เรารู้สึกว่า การแต่งงานคือการมีเพื่อนสนิท (เธอขัดก่อนที่สุเมธจะพูดอะไรต่อไป)

สุเมธ: นั่นก็ถูก

วรรณา: แต่ก็ไม่แน่ ถ้าคนที่เราลงเอยด้วยไม่ใช่สามีเราคนนี้ เราอาจไม่คิดแบบนี้ก็ได้... (วรรณาแววตาเปลี่ยนไป)

Scene 3: โรงเรียนมัธยมต้นแห่งหนึ่ง ที่บริเวณที่มอบตัว

สุเมธ ในชุดนักเรียนชายโรงเรียนนั้น กับวรรณาในชุดนักเรียนหญิงโรงเรียนนั้น ยืนคุยกันที่บริเวณหน้า
ห้องธุรการ วันนี้คือวันมอบตัวการเข้าเรียน ม.1 โรงเรียนแห่งนั้น

สุเมธ: นา เธอสอบเข้าที่เดียวกับเรา... (สุเมธยิ้มกว้าง) ดีใจจริงๆเลย

วรรณา: เบื่อจริงๆ เจอคนแบบเธออีกละ (หน้าวรรณาแสดงอาการเซ็งแต่ต้องทำให้คนดูรู้สึกว่า จริงๆเธอดีใจลึกๆ)

สุเมธ: ไรเนี่ย... เออ วันนี้ ร้านเบอร์เกอร์ข้างๆ ลด 40% ไปนั่งกินกันมะ

วรรณา: ... แหม ชวนกินแต่เช้าเลยนะ ...

สุเมธ: ไปมั้ยเล่า เก่งไม่กลัว กลัวช้าเฟ้ย ฮ่าๆ

วรรณา: นี่ เราเป็นสองคนเลยป่าวที่มาจากประถมเดียวกันเนี่ย ทำไมไม่ชวนคนอื่นด้วยยะ

สุเมธ: (อึ้งไปเล็กน้อย) เอ่อ.. ใครบอกไม่ชวน มีตี๋กับจิ้นด้วย ไปมะๆ (จริงๆไม่ได้ชวนหรอก ต้องแสดงให้รู้สึกได้ด้วย)

วรรณา: งั้นก็ได้

End of Part 2