nheph((ex))teen

.

Movie Script แต่งโดย nhephex

Name: เราไม่สามารถย้อนเวลากลับมาได้ ขอเพียง...(We Cannot Get Back to the Past)

Scene 1: ประเทศ กรีซ ร้านกาแฟเล็กๆ ที่มีมุมมองไปที่ทะเล

กล้องแพนจากมุมสูงเหนือท้องทะเล ค่อยๆซูมเข้ามาใกล้ จาก Long short จนเป็น Medium Short
ภาพที่เห็นเป็นร้านกาแฟแบบริมทะเล ของประเทศกรีซ

กล้อง Close Up ไปที่โต๊ะ ที่มีชายและหญิง ไทย สองคน นั่งตรงข้ามกัน
ชายหนุ่ม วัยกลางคน อายุประมาณ 35 และหญิง วัยใกล้เคียงกัน
ผู้ชาย ชื่อ สุเมธ ผู้หญิง ชื่อ วรรณา มีถ้วยกาแฟ วางอยู่ที่โต๊ะสองใบ ทั้งคู่ยังไม่มีใครยกจิบ

(ปูมหลัง ไม่มีในภาพยนตร์ เพื่อให้นักแสดงสามารถถ่ายทอดอารมณ์ได้)
สุเมธ นั่งหลังตรง ท่าทางเกร็งเล็กน้อย วรรณา เช่นกัน แววตาทั้งคู่ มีความหลังซ่อนอยู่
ทั้งสองเดินทางมาทำธุรกิจ สองสามวันที่นี่ และพบกันโดยบังเอิญ  จึงมานั่งคุยกันประสาคนที่ไม่ได้พบกันนาน
แต่เบื้องหลังเรื่องราวของทั้งสองเป็นอย่างไร สายตาที่ทั้งสองมองกัน บ่งบอกเรื่องราว
มันคงมีอะไรเจ็บปวดซ่อนอยู่ ทำให้คนดูสามารถทราบแต่เบื้องต้นว่า น่าจะเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา
แต่เรายังคงไม่สามารถบอกได้แน่ชัดว่าทั้งคู่ มีเรื่องอะไรมาก่อนหน้า

สุเมธ: (ยิ้มริมฝีปาก แววตาอ่อนโยน) ไม่ได้เจอกันเกือบยี่สิบปี ตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง "นา" (ชื่อเล่นของ วรรณา)

วรรณา: สบายดี (ก้มหน้าลงนิดนึง และเงยหน้าขึ้น) แล้วเธอล่ะ

สุเมธ: ทุกอย่างกำลังไปได้สวย เรามีธุรกิจส่งออกของตัวเอง

วรรณา: (ยิ้ม) ยินดีด้วยนะ เธอไล่ตามความฝันของเธอสำเร็จจนได้

สุเมธ: ไม่ถึงครึ่งที่เราเคยฝัน((ด้วยกัน))เลย... (คำว่าด้วยกัน สุเมธไม่ได้พูดออกมา แต่มันคือสิ่งที่
สุเมธต้องการพูดออกไปจริงๆ นั่นคือ จะมีช่วงเวลาระหว่าง ฝัน กับ เลย)

วรรณา: เธอแต่งงานหรือยัง (เสียงจริงจังขึ้น) มีครอบครัวหรือยัง

สุเมธนิ่งไป กล้องจับดวงตาของสุเมธแบบ Close Up สลับกับจับไปที่ ดวงตาของวรรณา

ดวงตาของทั้งสอง ต้องแสดงความรู้สึก "โหยหาซึ่งกันและกัน แต่ไม่สามารถพูดได้" ออกมา

Scene 2: ประเทศไทย โรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง ในห้องเรียนวิชาพละของเด็กประถม

สุเมธ ในวัย ประถม 6 และ วรรณา ในวัยประถม 6 (ดาราที่หน้าตาคล้ายกับทั้งสอง ในวัยประมาณ
11-12 ขวบ)

ฉากนี้คือชั่วโมงพละ ของเด็กประถม ในห้อง ตัวละครเด็กคนอื่นๆ เล่นกันในห้อง มีเพียง สุเมธ
นั่งอีกฝั่งของห้อง และ วรรณานั่งอีกฝั่งของห้อง สุเมธนั่งเฉยๆ ไม่เล่นกับคนอื่น จ้องไปอีกฝั่ง
ซึ่งกล้องจับสายตาของสุเมธ แล้วกล้อง ก็เป็น ตาแทนสุเมธ ในมุมมองสุเมธ

กล้องจับที่วรรณา

วรรณา: นิ่ม (ชื่อเล่นของสุเมธ) เธอมองเราไมเนี่ย จ้องอยู่ได้

สุเมธ: ตาเธอเหมือนเหยี่ยว ชอบๆ (หัวเราะ)

วรรณา: บ้าดิ คนนะไม่ใช่นก! (หน้าแดง แบบอายๆ ปนโกรธ)

End of Part 1 (มีต่อครับ)