nheph((ex))teen

.

เรื่องราวชีวิตของ "แม่" และ "ลูกสาว" ที่เริ่มต้นจากวิธีการเล่าแบบบรรยาย "อารมณ์" ให้สามารถสัมผัสได้ ทั้งความกลัว ความเจ็บปวด ความรัก ความเกลียด ความบ้า ความระห่ำ ความผิดปรกติ ความโรคจิต ความทรมาน ความบ้าเซ็กส์ ความบ้าเลือด ความเป็นกระหรี่ ความเป็นคนดี ความเป็นคนไม่ดี ความหวัง ความสิ้นหวัง ความเสียใจต่อสิ่งที่แลกมาซึ่งการทำลายสิ่งที่สร้างมากับมืออย่างบรรจงและยาวนาน เพื่อแลกกับการไปโรงเรียนของลูกสาว ความรักของแม่ต่อลูก ความรักของลูกต่อแม่ ความกลัวผี ความกลัวคนข่มขืน ความบ้ากาม ความเป็นเด็ก ความเป็นผู้ใหญ่ ความทุกข์จากการถูกมองว่าเป็นชนชั้นคนใช้ ความดักดาน ความเลวทรามของคนที่บังหน้าด้วยตำแหน่งหน้าที่แต่ลับหลังอีกอย่าง ฯลฯ

บนพื้นฐานของโลกร่วมสมัย ในยุคใหม่ ไม่ใช่เรื่องโบราณ ฉากหลังคือ ความจริง (ชื่อสถานที่จริง) แต่เรื่องเกิดจากจินตนาการ เป็นจินตนาการ ที่ทำเอาผมเข้าไปอยู่ในนั้นได้ชั่วขณะ และผละจากมาเมื่อพบว่า ในโลกจริง มีคนกินคนที่ยังมีหน้าตาอยู่ในสังคมที่ญีปุ่น ความโหดร้าย ในนิยาย กับเรื่องจริง บางทีเรื่องจริงก็รุนแรงน่ากลัวกว่าหลายเท่า อย่างไรเสีย เราควรมีสติ และมุ่งมั่นกับสิ่งที่ทำ นิยายที่เอาความกลัวมาสร้างเป็นเรื่องราวได้ถึงกระดูก สมควรแก่การอ่าน และสมควรเอาอย่างในความมุมานะ หาเลี้ยงชีวิต ไม่ย่อท้อต่อความลำบาก เพื่ออนาคตของลูก (คนที่มีลูกคงเข้าใจ) และการได้เรียนรู้ว่า ศักดิ์ศรีของคน อยู่ที่การไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา!

แม้ว่าบางครั้ง ... หมดสิ้นหนทาง เพื่อลูก ยอมทำสิ่งที่ไม่มีศักดิ์ศรี อย่างที่ตัวเองเกลียดและไปทำร้ายโสเภณี ที่เอาของให้ลูกด้วยความไม่ได้คิดให้ดีก่อนว่าแม่ดุร้ายขนาดไหน เพื่อไม่ให้ลูกรู้จักว่า เงินจากการขายตัว ทำให้ได้ของมาใช้ อาชีพนี้ดี หาเงินง่าย... เพื่อให้ลูกได้เรียน... ค่าเล่าเรียน... ไม่มีปัญญาหาแล้ว ...

น่ายกย่อง และอย่างยิ่งที่สุด... ฉากจบ แม้จะคุ้นๆกับหนังที่มีเนื้อหาแบบนี้มามากมายในอดีต แต่ก็อดไม่ได้ ที่จะชื่นชมคนแต่งว่าช่างเป็นคนที่สร้างเรื่องราว บรรยากาศ และการจบของเรื่องได้น่าประทับใจยิ่ง!