nheph((ex))teen

เมื่อเช้าอ่านข่าวเกี่ยวกับการวิเคราะห์ว่าเด็กอเมริกันเดี๋ยวนี้ ไม่เก่งเลข โดยการวิจัยพบว่า ค่านิยมเด็กพวกนั้นคือ ใครที่เก่งเลข ก็จะเป็นพวกเด็กเนิร์ด หรือจะมีก็แแต่พวกเอเชีย

อันนี้ก็อาจเป็นเพราะทุกวันนี้ มีโปรแกรมช่วยมากมาย อย่าง excel หรือ เครื่องคิดเลข ก็เลยไม่ค่อยจะพยายามเรียนรู้หรือเข้าใจว่า เลขจริงๆแล้วมันเป็นยังไง จะว่าไปเลขก็ไม่ใช่วิชาที่ยากอะไร เพราะไม่ต้องท่องไม่ต้องจำ (อาจมีจำบ้าง แต่ก็ต้องจำแบบเข้าใจไม่ใช่จำโดยไม่ต้องเข้าใจก็ได้) ในความรู้สึกของผม ผมว่า ให้เรียนเลข กับให้ท่องตำราจำพวกวิชาหมอๆ ชื่ออวัยวะ อะไรแบบนี้ คือจำอย่างเดียวเลย ผมเลือกที่จะเรียนเลขมากกว่า แต่ยอมรับตอนเรียนที่คณะวิศวะไฟฟ้า เป็นครั้งแรกในชีวิตเลย ที่ผมท่องวิธีทำ โดยไม่เข้าใจอะไรเลย! เพราะมันยากมาก(สำหรับผม) เลขของวิศวะไฟฟ้า มันไม่ใช่ Logic แบบคอมพิวเตอร์ Science หรือ Engineer ถ้าจะเข้าใจมัน ต้องอาศัยมันสมองที่เข้าใจเลขอย่างดีเยี่ยม บวกกับจินตนาการแบบบรรเจิด แต่ก็เป็นไปได้อีกเหมือนกัน อาจารย์สอนไม่เก่ง ..

วิชาที่ว่า E-Math (Electrical Engeering Math)

ลองนึกเล่นๆ บางทีผมไม่เข้าใจว่า ฟูเรีย ทรานสฟอร์ม ที่เป็นอนุกรมเลข เวลาเขียนวิธีทำ ยาวเป็นหน้าๆ ออกมาได้พื้นที่สามเหลี่ยมได้อย่างถูกต้องเหมือนกับใช้สูตรสั้นๆ จนถึงทุกวันนี้ ก็ยังไม่เข้าใจว่า การ ทรานสฟอร์ม แบบนั้น มันคืออะไร หรือการที่คลื่นสองคลื่นวิ่งมาชนกัน ก็นึกไม่ออกว่าสมการที่เอาไปใช้ มันคืออะไร ที่พอชอบๆหน่อย แบบเข้าใจหลักแรกๆ คือลาปราซ ทรานสฟอร์ม ซึ่งดูเป็นเนื้อเป็นหนังหน่อย แต่พอเข้าขั้นสูง ก็ตายเหมือนเดิม สรุปผมไม่เก่งเลข แต่ผมพอจะเข้าใจเลขในระดับที่ไม่ถึงกับโคตรแอ๊ดวานซ์ได้ และสนใจพอสมควร

ในเดี่ยวเจ็ด อุดม พูดถึงพายอาร์ยกกำลังสอง บอกว่าตั้งแต่เรียนมาจนจะสี่สิบ ไม่เคยได้ใช้เลย ความจริงเขาพูดแบบนี้ก็พอเข้าใจได้ แต่ปัญหาคือ ถ้าให้ผมวิจารณ์ อุดม ไม่ควรพูดสิ่งที่เหนือกรอบความรู้ความเข้าใจของตัวเองให้มากไปนัก เขาควรพูดในสิ่งที่เขาสามารถ และเข้าใจมันอย่างลึกซึ้งมากกว่า อย่างเช่น ศิลปะ หรือ การแสดง หรือวงการบันเทิง แบบนั้นคนโดยส่วนใหญ่ จะสามารถเข้าใจได้และยอมรับ แต่ถ้าพูดเรื่อง"ไกล" ตัวแบบนี้ ผมว่า จะมีคนกลุ่มหนึ่ง ที่คิดว่า "ทำไมถึงโง่แบบนี้วะ?"