nheph((ex))teen

ในแสงสว่างของดวงอาทิตย์ยามเช้าตรู่ ยังมีความเย็นของราตรีกาลที่เพิ่งผ่านพ้นไป

คนที่เกิดมาแล้วคิดว่าชีวิตนี้มีเพียงชาติเดียว ตายคือจบ ... ไม่มีชาติหน้า

ธรรมชาติที่แท้จริง มีความกลัวอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่รับรู้ได้ด้วยสัญชาติญาณ

สุนัขจนตรอก หางจุกตูด กัดดะ ไม่คิดชีวิต ... หมดหนทาง

ฉันดิ้นรนเพื่อจะได้หลุดพ้นจากการจองจำของกาลเวลาและความหวาดกลัวหลังความตาย

เมื่อสุดท้ายแล้วทุกอย่างต้องกลับมาเริ่มต้นอีกครั้ง ทำไมคนที่รวยล้นฟ้ายังอยากเป็นนายก

ไม่มีใครอยากเกิดมาโดดเดี่ยว ไร้เพื่อน เหงาตลอดเวลา แต่ไม่มีทางที่มีเพื่อนแล้วจะไม่เจ็บปวด

การจัดการความเจ็บปวดของฉันคือการไม่ให้ความเจ็บปวดมีโอกาสก่อตัว ไม่ใช่ต่อสู้เมื่อเกิด

เมื่อไร้ทางออกและเวลา หลายคนคงอยากกลับบ้านไปนอน แต่บางคนกลับไม่อยากมีชีวิตอยู่

เพียงรายได้ไม่พอยาไส้ แต่อยากฟังเพลงเสียงดีๆ บางคนซื้อหูฟัง Bose แต่ไม่มีข้าวจะแดก

กาลเวลาคงช่วยเยียวยาความเจ็บปวดไม่ได้แน่ ถ้าคนเรามีความจำเป็นเลิศ ดังนั้น โง่มั่งก็ดี